تا کربلا .... فقط یک یا حسین
|
برای شرکت در مسابقه بوی سیب
برای مشاهده لوگوی مسابقه
|
دوش ؛ دلـم از قفسش پر گــرفت
بوی خـوش ِ دلکش ِ دلبـر گرفت
رشته ی پیوند ِ تنم را گسست
همره ِ هفتاد و دو مرغان ِ مست
مست شد و در پی دلدار گشت
از همه ی شهر و دیاری گذشت
مرغ دلم در تب و تاب است و شور
زانکه نمایان شده " شهری ز دور"
شهر پر از " نور خدا " دیده ؛ دل
غــرق تپش ؛ غمکده گردیده دل
این دل ِ در لجّه ی غم مبتلا
مست شد از دیدن ِ " کـرببلا "
مست شد و محو ِ تماشای آن
غرقه ی در جلوه ی زیبای آن
مرغ دلم تا که بشد پای بست
گوشه ی بین الحرمینش نشست
کـــرببلا مرغ دلم را ربود
غرقه ی دریای جلالش نمود
قلب ِ پر از شوق مرا واله کرد
واله چنانگونه که رجعت نکرد
کــــرببلا چشم ِ دلم را گشود
حرف ِ دلم با من عاصی چه بود ؟
گفت دلم با من ِ غرق ِ گنه :
آی و بنه پای در این بارگه
گفت دلم : همره ِ ما می شوی ؟
شرم بگفتا که کجا می روی ؟!
چشم ِ پر از هرزگی ات کور شد
لایق ِ نادیدن ِ این نــور شد !
دست ِ به دامان ِ گنه بوده ات
لایق ِ این کوی نه بنموده ات !!
چون بردت پای گنه کرده ای ؟!
کار ِ دگر جای گنه ؛ کرده ای ؟!
زانکه به عمری به گنه زیستی
لایق بین الحرمین ؛ نیستی !!
دل کشدم در پی این عاشقی
می کشدم شــرم ز نالایقی
شرم ِ گنهکاری ام از حد گذشت
خواهش ِ قلبم ز تنم کم نگشت
در کش و قوس ِ طلب ِ قلب و شرم
گفت دلم نکته ؛ مرا کــــرد گــرم
زآتش ِ لطف و کرم ِ یار گفت
دل ز صفای حرم ِ یار گفت
گفت دلم : گــر چه که نالایقی
گـــر بودت ذره ای از عاشقی
می کشدت یار به سویش ؛ یقین
می کندت زائر ِ کــویش ؛ یقین
چشم گشای و بنگر یار را
لطف وی و حرّ خطاکار را
حرّ ِ خطاکار ؛ رهش را ببست
قلب ِ امام و دل ِ زینب شکست
نیک نبود آنچه که حر کرده بود
لیک " نمودار ادب " را گشود
گــــر چه خطاکار و خطا پیشه بود
عشق ِ به زهــــراش در اندیشه بود
مزد ِ دل فــاطمی اش را گــرفت
در دل ِ ارباب ؛ بسی جـا گرفت
عاقبت ارباب به سویش کشید
تا دل ِ زهرائی ِ حــُـر را بدید
چون نزد از بین محب هاش خط
عـاقبتش خیــــر شد از این نمط
حـــرّ خطاکار تو باشی اگــــر
رد نکنندت چو بکوبی به در
در بزن اینجا چو بدی یا که خوب
گوی تو یا فاطمه ؛ آن گه بکوب
بر لب تو هست چو "یا فاطمه"
در بزن اینجا ؛ منمـــا "واهمه"
زان که ز یا فاطمه ات بشکفد
چهره ی ارباب و نگاهت کنـــد
نکته ی نابی است که گفته است دل
من کـــــه گنهکارم و هستم خجـل
غـرقه به شرمم گر و در تاب و تب
گــــوهر " یا فــاطمه " دارم به لب
رمز عبور است چو یا فاطمه
در زنم و می نکــنم واهمــه
لیک در آغــــــاز بشویم تنم
نیک بود پاک شوم ؛ در زنم
غسل کنم در دل " نهر فرات "
تا که کنم نوش ز "آب حیات"
آب حیات است " حسینی شدن "
راه نجات است " حسینی شدن "
عشق حسین است " کلید نجات "
ذکــــر ِ حسین است چو آب حیات
تا که دهندم به زیارت " برات "
" مست " برفتم به کنار فــــرات
تن بسپردم به فــرات و شدم
پاک و مهیا که روم تا حرم
این تن آلوده بشستم بسی
آمده زان سوی ؛ بدیدم کسی
مرد ِ رشیدی که بیامد ز دور
علقمه گردید از او غرق نور
مـرد ِ رشیدی که شتابان رسید
داشت به قلبش غم و بیم و امید
گوشه ی چشمش " گهر اشک " بود
در ید ِ عباس علی ؛ " مشک " بود !
از می ِ دلدار ؛ دلی مست داشت
مشک نبود آنچه که در دست داشت
مشک نبد ؛ مردی ِ عباس بود
اوج ِ فداکاری و احساس بود
باغ پر از یاس ؛ امیدش به اوست
همـّـت ِ عبـّاس بر این آرزوست
تا که رساند به حـــرم مشک را
دور نماید ز حرم ؛ " اشک " را
مشک ِ پر از آب ؛ چو آماده کــرد
کرد " دو دستش" به دل ِ آب ِ سرد
آب به قدر کف دستش گرفت
دست به نزد لب مستش گرفت
خواست که تا نوشد از آن آب ؛ او
گشت ولی در تب و در تاب ؛ او
عقل بگفتا که از این آب نوش
عشق بگفتا که ولی دار هوش
" بحر وفا " را چو توئی درّ ناب
" درّ ادب " را مفروشی به آب !
غیرت ِ عباس ؛ امانش نداد
درس وفا را به همه یاد داد
آب روی آب به یکبار ریخت
آبروی آب از این کار ریخت
" اوج ادب " را بنمایاند ؛ او
زانکه هوس را ز برش راند ؛ او
بر طلب ِ نفس بزد دست ِ رد
او به سر ِ نفس و هوس پای زد
رفته و بگذاشت هماره به جا
حسرت یک جرعه ز لبهاش را
بر دل ِ بس تشنه ی این آب ِ سرد
" نفس " زمین خورد از او در نبرد
ملتفت "سرّ عمـــل" ناشدم
در طلب "حلّ معمــّـا" شدم
غـرق تحیّـــر شدم و در عجب
بهت زده ؛ مات ؛ ز اوج ادب !!
او که دلم را ادبش واله کرد
آتش غم زد به دل "آب سرد"
آب فرات است به حسرت ؛ اسیر
زان که ننوشید ز لبهاش سیر !
این مه در اوج ادب کیست ؛ کیست ؟؟
و این همه ایثار و ادب بهر چیست ؟!
ناله ی غمبار بزد " آب سرد "
گفت : تحیر مکن از فعل مرد
کاین پسر " امّ بنین " است هان
میر ادب ؛ فخر زمین است هان
پور " علی " ماه بنی هاشم است
بر سر نفس و هوسش حاکم است
غیرتیان ! غیرت ِ او دیدنی است
عاشقی و همـّت ِ او دیدنی است
عاشق " زهرای حسین " است ؛ او
"مست" که سقای حسین است ؛ او
همت او و هدفش این بود :
مشک به دستان برادر دهد
"مست" من از حــل معما شدم
مات شده در پی " سقا " شدم
ساقی لب تشنه ی لب تشنگان
سوی حرم گشت شتابان روان
مشک پر از آب به دستش فشرد
غــربت ِ ارباب ؛ دلش می فسرد
یاد ِ لب ِ تشنه ی اهل ِ حــرم
غرقه ی غم کرد دل ِ ذوالکرم
گفت به خود : دست مگیری ز مشک !
زان که شوی غــــــرقه ی دریای اشک
تا که نگاه ِ همه بر دست ِ توست
مشک مخوان آنچه که در دست توست
گوهر نابی است همین مشک ِ آب
هست امید ِ دل ِ " طفل ِ رباب "
اهل ِ حــــرم را برهاند ز اشک
جرعه ی آبی ز دل ِ تنگ ِ مشک
چشم امید ِ همه بر دست توست
گل پسر فاطمه سرمست توست
پاک کنی دیده ی پر اشک را
گر برسانی به حرم مشک را
خواسته ی اهل حرم این بود
دلخوشی اهل ِ حرم زین بود :
ساقی شان است اباالفضل شان
امّ بنین زاده ی حیدر نشان
فخر همه اهل حرم هست این :
بی بدلی ای " یل ام البنین "
اهل حـــــرم دیده به ره دوختند
ز آتش سوزان عطش سوختند
چشم امید همه ای " ساقیا "
فاتح بی واهمه ای " ساقیا "
بر لب خشکیده ی از تشنگی
مشک دهد رایحه ی زندگی
" مشک اباالفضل " امید ِ همه
" مست اباالفضل " گل فاطمه
" قلب اباالفضل " اسیر حسین
می نرود جــــز به مسیر حسین
" قصد اباالفضل " نجات حــرم
" دست اباالفضل " ید ذوالکرم
" فکر اباالفضل " حرم ؛ تشنگی
" گــــرد اباالفضل " عدو جملگی
نیک نگر ؛ قصد عدو را ببین
در پی مشکش بنموده کمین
دست به هر حیله و نیرنگ زد
تا نگــــــذارد که به مقصـــد برد
دشمن ِ دنیا طلب ِ دین فروش
خرقه ی نیرنگ و ریا ؛ زهد پوش
بیخرد ِ جاهل ِ بی عقل و هوش
در پی آن است که با یک خروش
نور ِ حـــرم را بنماید خموش
تا نکنند اهل حرم ز آب نوش !!
خون ِ اباالفضل بیامد به جوش
گفت عدو را که : بدارید گوش
من پسر " شیر خدا حیدر " م
فخر زنان " ام بینین " مادرم
گـــــر چه که من زاده ی زهرا نیم
لیک بدانید کــــــه " زهرائی ام "
هست دل فاطمی ام مست مست
بر در ِ ارباب شدم پای بست
می نروم جــــای دگر زین سرای
خفته ی در خواب ز غفلت در آی
هستی ِ " عباس " حسین است و بس
مستی ِ " عباس " حسین است و بس
می نگذارم که بگیرید " مشک "
تا که نمائید مرا غرق " اشک "
سوی خیام ِ " پسر ِ فـاطمه "
راهی ام و می نکنم واهمه
بر حرم آل علی ؛ ساقی ام
در ره ِ ایثار و وفا باقی ام
می کشدم ناله ی اهل حـــرم
می کندم غرقه ی دریای غم
دست ِ علم گیـــر ِ ید اللهی ام
مشک فشرده به خود و راهی ام
رهسپرم تا حـــــرم ای بزدلان
دور شوید از برم ای بزدلان
" مشک رساندن " بودم آرزو
مشک ستاندن هدفت ای عدو
بار خــــــدایا بنما یاری ام
مشک رسانم به میان حرم
سوی حرم ؛ اسب ؛ شتابان براند
در دل ِ او صبر و قراری نماند
سینه ی تنگش سپر مشک آب
زد به دل ِ قوم ِ لعین با شتاب
می نبود در دل خونین او
بیم زیادی " سپاه عدو "
دشمن بدسیرت بس تیره دل
در پی ِ آنند کنندش خجـــل
تا که به نیرنگ و به هر حیله ای
"مشک " ستانند به یک حمله ای
" مشک ستاندن " نه میسّر گرش
" مشک دریدن " هدف دیگرش !!
حمله نمودند به سویش همه
غلغله ای شد به دل ِ علقمـه
در پی مشک است عدو زین طرف
لیک از آن سوی ؛ گـــرفته به کف
" مشک ِ پر از آب " یل ِ مرتضی
جان دهد ار ؛ می ندهد مشک را
قیمت ِ بیش از تن و سر باشد ش
" دست ِ اباالفضل " سپر باشد ش
دشمن ِ بی رحم چو پی برده بود
مشک به این دست گره خورده بود
کــرد " نشان " دست ِ اباالفضل را
مشک رها سازد از آن " دست ها "
کرد جـــــدا از بدنش " دست ِ او "
گشت پر از درد " دل ِ مست ِ او "
تا که جــــــدا گشت ید ِ راستش
در پی میل و هدف و خواستش
مشک به دست ِ دگر ِ خود سپرد
اشک اگــر چه که دلش می فسرد
گفت عدو را که : ید راستم
گشت جدا در پی درخواستم
خواسته ام " مشک رساندن " بود
و این حــــرم از اشک رهاندن بود
می ندهم مشک و به کــف دارمش
دست چپ این بار سپر سازمش !
می نکنم مشک ز دستم رهــــــــــــا
"گر چه که یک دست بود بی صدا"
تیغ ِ عدو بار دگـــر هم گسست
حلقه ی پیوستگی ِ مشک و دست
کرد جدا دشمن ِ پست ِ لعین
دست چپ زاده ی ام البنین
دست ِ چپ از پیکر ِ ساقی فتـــاد
" مشک " فتاد و به دلش غم نهاد
تا که جــدا گشت دو دستان ِ او
از ستم و ظلم ِ سپاه ِ عــدو
گشت دلش غــــــرقه ی دریای غم
گفت که : چون مشک برم تا حرم ؟!
قلب ِ ستمدیده ی او جــــان گرفت
مشک پر از آب به " دندان " گرفت !
قیمت این مشک ؛ به از جان اوست
چشم ِ عـــدو بر لب و دندان اوست
آه کـــه دیدند همـــه ناگهان
تیر عدو گشت رها از کمان
تیر ِ خلاصی که به مقصد رسید
مشک ِ پر از آب ِ روان را درید
تیر ِعدو ؛ مشک نه تنها درید
قلب ِ اباالفضل ِ جوان را درید
ریخته شد روی زمین آب ِ مشک
رفت هــدر گـــوهر ِ نایاب ِ مشک
اشک ؛ امان از دل ِ ساقی ربود
پارگی مشک ؛ غمش را فــزود
رشته ی امـّید ِ دلش ؛ پاره گشت
ساقی ِ لب تشنه چـه بیچاره گشت
آب که نه ؛ ریخته شد آبروش
آه کــــــه بر باد شده آرزوش
تشنگی ِ تشنه لبان ؛ یک طــــرف
شرم ِ دل ِ ساقی ِ شان ؛ یک طرف
شرم و خجالت زدگی اش ببین
اوج ِ پریشان شدگی اش ببین
" شرم " مسلط چو بر این قلب شد
شوق ِ حرم رفتن از او سلب شد !
تیر ِعـــدو بس خجلش کرده است
آتش ِ حسرت به دلش کرده است
حسرت ِ رفع ِ عطش ِ تشنگان
مانده به قلب ِ یل ِ حیدر نشان
گفت به خود : کاش که جـــان بسپرم
تا که نبینم رخ ِ " اهل ِ حــــرم "
....................................................
ادامه دارد ....
ادامه این مجموعه ٬ طلب شما
تا فرصتی دیگر ان شا ء الله تعالی
.....................................................
اللهم عجــّــل لولیک الفرج
....................................................
این مجموعه اشعار را هم ببینید :
زندگینامه منظوم مولا علی ( ع )
...................................................
کلبه فرهنگی حسین اکبری نودهی
التماس دعا
سلام علیکم و رحمة الله و برکاته